„Zajęty całkowicie obserwacją przeciwnika, kapitan nagle uprzytomnił sobie, że jeszcze chwila, a po kawalerzystach zostanie tylko zmięta trawa. Rozsądek nakazywał cierpliwość. Ale Waszkiewicz nie chciał pozostawić bandzie wrażenia, że jej po prostu „zwiał sprzed nosa".
—Szeregowy! — powiedział półgłosem do erkaemisty. — Zostaw mi broń i skacz do Willysa. Tylko ostrożnie, żeby cię nie zauważyli. Nie zapalajcie motoru. Wyciągnijcie we trzech maszynę na szosę. I jazda pełnym gazem w dół. Ja wskoczę. Zrozumiano... I magazynki zabierz ze sobą!
— A jak obywatel kapitan...
— Leć bracie. Leć, bo szkoda czasu. Waszkiewicz odczekał, aż żołnierz zniknie, po czym
zajął stanowisko z erkaemem. Obejrzał dokładnie broń, sprawdził czy wszystko w porządku, odsunął się nieco do tyłu, bo promień słoneczny padając na muszkę podnosił ją niepotrzebnie. Wybrał cztery pasy ostrzału na osi broni. Nie chciał psuć naboi na pniach.
Major kontrolował tempo i sprawność zwijania zasadzki. Rozkazy, którymi ciskał na lewo i prawo, były wykonywane błyskawicznie. Wszyscy czuli, że szuka zwady, a zły humor dowódcy elektryzował pododdziały, które starały się jak najszybciej Z^jść mu z oczu.
— Panie sierżancie „Wilk"! Długo jeszcze ma pan zamiar certolić się z tym swoim plutonem“(11)