„Parująca z mórz i oceanów woda nasyca powietrze, powoduje opady oraz przyczynia się do powstawania rzek i jezior. Woda umożliwia wegetację roślin na lądach i życie zwierząt w lądowym środowisku. Jest to jednak zjawisko wtórne, spowodowane krążeniem wody w atmosferze. Podstawą bytu organicznego na Ziemi są oceany; one też są siedliskiem największej biomasy.
W skali planetarnej oceany stanowią bardzo cienką warstwę wody, pokrywającą dwie trzecie powierzchni ziemi, dla nas jednak są to olbrzymie i głębokie zbiorniki wodne o charakterystycznych właściwościach fizykochemicznych, zamieszkane przez bardzo liczne gatunki roślin i zwierząt.
Gdy weźmiemy pod uwagę powierzchnię mórz i oceanów, przekraczającą 360 min km2 i ogromną przewagę powierzchni wód otwartych nad przybrzeżnymi, to musimy uznać plankton roślinny za głównego producenta związków organicznych w środowisku wodnym. W wyniku intensywnej fotosyntezy masa planktonu roślinnego wzrasta bardzo szybko. Na przykład u okrzemek w pomyślnych warunkach może ona się zwiększyć o 350% dziennie; plankton roślinny stanowi pożywienie coraz liczniejszego planktonu zwierzęcego, a oba—większych organizmów zwierzęcych, które z kolei stają się pokarmem zwierząt jeszcze większych. Przy wielostopniowej zależności konsumentów od żywicieli, stosunki biologiczne mogą być bardzo skomplikowane, wiele jednak gatunków ryb, na przykład śledzie, żywi się bezpośrednio planktonem.“(13)