„Nad wieczorom rozbili obóz na brzegu rzeki, gdzie szeroka, piaszczysta plaża pozwalała na rozpalenie ogniska bez obawy podpalenia prerii. Wyprzężono muły, zdjęto siodła z koni, które natychmiast poczęły się tarzać po trawie, a następnie wszedłszy daleko w nurt piły spokojnie i długo.
Karol nie bardzo wiedział, co ma robić i jak się zachować. Krzątająca się czwórka (bo i chłopiec brał udział w rozbijaniu obozowiska) nie wezwała go do pomocy. Ponieważ nie lubił przyglądać się bezczynnie, jak inni pracują, powędrował wzdłuż rzeki, tam gdzie rosły gęste wikliny 1 gdzie prąd wiosennej powodzi powyrzucał na brzeg kłody, szczapy i gałęzie przyniesione z dalekich lasów. Zebrał to wszystko w jeden stos, a następnie poprzenosił na plażę. Kiedy gromadka Heartów uporała się wreszcie z rozładowaniem wozu oraz spętaniem koni
1 mułów, na piasku gorzał już płomień, a zapas drzewa był tak ogromny, iż wystarczyłby na najdłuższą nawet noc.
— O! — wykrzyknął Samuel Heart zmierzając z garnkiem w stronę rzeki. — Spadł nam kłopot z głowy, a już się martwiłem, skąd weźmiemy choć kilka szczapek.
Kucnął przy ogniu i począł grzać dłonie.
— Noce są jeszcze bardzo chłodne — ostrzegał. — Trzeba będzie palić do rana.“(6)