„Na chwilę przed zgonem Wolter uniósł się na swym śmiertelnym łożu i wśród nocy, która go miała na wieki otoczyć, dostrzegł wschodzącą jutrzenkę.
Rewolucja, podobnie jak Chrystus, którego idee nie były, jej obce, miała sądzić zarówno żywych, jak umarłych.
Kardynał de Retz opowiada, że kiedy Anna Austriaczka objęła tron, na ustach wszystkich były jedynie słowa „Jak dobra jest królowa!"
Pewnego dnia lekarz madame de Pompadour, Quesnoy, mieszkający u niej, widzi wchodzącego Ludwika XV. Ogarnia go, niezależnie od respektu dla króla, tak wielkie zmieszanie, że blednie cały i zaczyna dygotać.
— Co się panu stało — zapytuje go pani de Hausset.
— Ilekroć widzę króla — odrzekł Quesnoy — nie mogę się oprzeć myśli, że mam przed sobą człowieka, który może wydać rozkaz ścięcia mi głowy!
— Ależ nie ma obawy! — odpowiedziała pani de Hausset. — Król jest taki dobry!
Otóż te właśnie dwa zdania „Jak dobry jest król" i „Jak dobra jest królowa!" — wywołały Rewolucję Francuską. Francja odetchnęła, kiedy Ludwik XV umarł. Lud francuski drogo płacił za królewskie miłostki, one same kosztowały go przeszło trzy miliony rocznie. Na szczęście, na tronie zasiadł młody, wychowany w moralnych zasadach król, żywiący ludzkie uczucia, a poza tym z usposobienia niemal filozof. Był to król, który, podobnie jak Emii Jana Jakuba, nauczył się rzemiosła, a właściwie nawet trochę był ślusarzem, zegarmistrzem i mechanikiem. Przerażony przepaścią, jaka się przed nim rozwierała, król zaczął od tego, że odmówił wszelkich przywilejów, których się od niego domagano. Wśród dworaków wybucha panika. Na szczęście, jedno ich pocieszj to nie król odmawia, to Turgot, a ponadto i królowa jeszcze nie jest królową, i dlatego nie może dziś posiadać wpływów, jakie zdobędzie jutro.“(7)