„Allan Kosko — to krytyk i poeta międzywojenny. Na jednym z zebrań, miał odczyt o Apollinairze, bardzo dziwnie wymawiał to nazwisko Apolinehr. Francuski poeta pochodzenia polskiego (Wilhelm Apolinary Kostrowicki) zmarł w 1918 roku. Wódz awangardy poetyckiej, kubizm, surrealizm. Allan Kosko ma wielki kult dla tego poety. Mówił ze wzruszeniem, czytał jego wiersze.
Roman był podobno na zebraniu z Irzykowskim, Nałkowską i Goetlem. Nie mogłam wtedy być, musiałam wyjechać. Przez te moje wyjazdy wiele zebrań mi ucieka, wiele dyskusji, ludzi, problemów. Jestem odcięta na jakiś czas od kultury w ogóle. Jakby tylko istniały zatłoczone pociągi, rewizje, strzały, karabiny i hełmy — nic już poza tym. A przecież Podziemie żyje swoim odrębnym życiem. Ciągle powstają jakieś wiersze, czytam je po powrocie. Wpadł mi niedawno w ręce zbiorek Juliusza Oborskiego. Nie wiedziałam, że i on pisze poezje.
Nie wiem, ćo robią ci ludzie poza literackimi zebraniami. Z czego żyją, gdzie mieszkają, czym się interesują poza poezją, sztuką, kulturą, wojną. Czy walczą też z bronią w ręku Słowo pisane w tych czasach — to również broń, to tak samo skuteczny granat jak ten prawdziwy.
Karol Topornicki mieszka na Bielanach, wspomina matkę, brata i poległą we wrześniu siostrę. Mówi serdecznie o swojej babce. Mam tak dużo serdecznego uczucia dla Karola, że nie potrzebuję nic tu o nim pisać — zawsze go pamiętam. Zawsze jest mi bliski.“(16)