„— O tym właśnie podobno usiłowałaś ich przekonać
—A czy tak nie jest Zaśmiałem się. Odrobinę zbyt głośno.
— Przestań. Przestań natychmiast, bo się rozpłaczę i wtedy nareszcie mnie polubicie. Ale mnie nie powinno się lubić. Istnieję po to, żeby przerażać. Bronić, odstraszać, zagradzać drogę, napawać odrazą, wreszcie... zabijać. Pomyliłaś się.
— Znowu się zgrywasz — powiedziała z niechęcią.
— Nie jest ci chłodno — spytałem. Podskoczyła, jak ukąszona przez osę.
— Już idę — zawołała. — Nie miałam zamiaru...
Wyciągnąłem szybko ramię i przytrzymałem ją za rękę. Moje palce pozostały na jej przegubie nieco dłużej, niż to było konieczne. Ale w końcu można czasami pozwolić swoim własnym palcom na odrobinę samodzielności. Jeśli im się tam podobało...
— Myślałem — powiedziałem szybko — czy nie weszłabyś do mojego pojazdu. Dochodzi bądź co bądź jedenasta.,.
Chwilę jeszcze czułem opór, jaki stawiała mojej dłoni, po czym odprężyła się.
— Nie jest mi zimno — odrzekła. — Po takim dniu Zwariowałeś
Pomyślałem, że to ostatnie przypuszczenie może się naraz okazać zupełnie trafne. Cóż u licha strzeliło mi do głowy, żeby zapraszać ją do ciasnej kabinki, na jeden z dwóch foteli, w których człowiek tkwił jak owoc w swojej skorupie“(12)