„— Nie chciałem ci zrobić przykrości, tak mi się jakoś niezręcznie powiedziało. Ale nie powinieneś zapominać o Kielcach, boć to przecież twoje rodzinne miasto, a nawiasem mówiąc, ja również je znam i bardzo lubię.
W pierwszej chwili sadziłem, że profesor kpi sobie ze mnie, ale spojrzał tak znacząco, że natychmiast uwierzyłem w jego dobre intencje. Lubili go zresztą wszyscy uczniowie, był rzeczywiście wspaniałym wychowawcą i pedagogiem. Miał nadzwyczajną pamięć do uczniowskich twarzy i nazwisk.
Spotkałem profesora Wysockiego przypadkowo na ulicy wiele lat po wojnie
—Dzień dobry, panie profesorze, czy pan mnie poznaje
— Jakżeby nie. Tomek Kostuch jesteś. Z Mickiewicza odszedłeś w szóstej chyba klasie. Siedziałeś w ostatniej ławce.
Wszystko się zgadzało. Nie żyje już ten ze wszech miar dobry człowiek, ale w historii szkoły i w sercach swoich uczniów pozostał na zawsze.
Istotnie, w szóstej klasie musiałem zmienić szkołę. Przyczyną był sport i moja czupurność.
Któregoś dnia otrzymałem bilet na międzynarodowy mecz bokserski, chyba pomiędzy Warszawą i Berlinem. Odbywał się w największym wówczas kinie „Colosseum" przy Nowym Świecie. Nie pamiętam, kto wygrał, ale wyszedłem oczarowany i postanowiłem uprawiać boks.“(2)