„— i jako emocja. —
— Małpa z pana, — odrzekł samobójca i spojrzał zezem ku niemu.
I znów powietrze między nimi się oczyściło, docięU sobie według zasługi i byli złośliwi według ochoty serca. Ale w tego rodzaju przekomarzaniach Antoni Moss nie umiał pobijać, musiał ulegać.
— Stracił pan wczoraj wieczorem piękny grosz,
— rzekł.
— Tak, a pan zapłacił za mnie!
— Nie, lecz złościło mię, że pan tak głupio grał. Przegrać do pocztarka — może to dlatego, że ma sznur błyszczący dokoła czapki. Szczególniej przegrywa pan do pocztarka.
— Niech to pana nie boli. Pocztarek nie ma środków na przegrywanie.
— No, więc to dlatego
— Nie. Jest pan znowu nie do uwierzenia ograniczony. To całkiem nie dlatego.
— Ograniczony Tak, pan chciałby może, abym się wstydził, że mię pan pominął, kiedy pan dostał swą idee fixe.
— A pan nie posiada już wogóle całej twarzy! — wykrzykuje morderca ze wstrętem. Tak, a nawet nie mówi pan już więcej wyraźnie, usta ma pan popękane.
— Hahaha! — rzekł Moss. Nie zaśmiał się, a powiedział to, — i co to za bzdury! — rzekł także. Ale dobrze miał nos przycięty, zdobył się tylko na niezdarną odpowiedź — Ja się poprawiam i tyję, ale panu zapadają coraz bardziej oczy, i staje się pan trzpiotowaty. Dziwne, że pan nie nosi słomkowego kapelusza.“(8)